Fahreddin ALTINTAŞ

Uşşaki Şeyhi (K.S.A)

7- NEFS-İ (SAFİYE) KÂMİLE

….. VE EKÂÂMÜSSALÂT, VE MEN TEZEKKÂ FEİNNEMÂ YETEZEKKÂ LİNEFSİH, VE İLALLÂHİLMASIYR.

….. namazı kılanları uyarırsın. Kim arınırsa ancak kendisi için arınmış olur; dönüş ancak ALLAH’a dır. (Fatır. 18)

Bu makamda nefsi artık sâfileşmiş, süzülmüş, vücudun en kötü yeri iken en iyi yeri olmuş, yani taş iken elmas olmuştır. Bu makamda sâlik Hakk’ın elindedir. Hakk’ı bilir ve her şeyini Hakk’tan bilir. Ne kendisini ne de rızkını düşünür.

“Neme lazım, O sahibine aittir.” der.

Çünkü o çok iyi bilir ve görür ki ALLAH’u Teâla evin sahibi, kendisi ise misafirdir.

Hû Komşu! nedir ya, burdaki HÛ bizzat ev sahibine seslenmektir. O’ndan başkasını tanımaz, her şeyini sadece O’ndan ister, çıkacak hükm-ü ilahiye peşinen razıdır.

Onların vasıfları kısaca şöyledir.

1. Onlar Hakk’ın kölesidir. İyi bilirler ki, Mevlâ dilerse tutar, dilerse atar, dilerse muhafaza eder, dilerse etmez.

2. Bir damla rahmeti ilahiye muhtaç  olduklarını bilirler.

3. Bildirilmedikçe, bildirilmeyen hiç bir şeyin bilinmeyeceğini bilirler.

4. Mevlâ dilerse bunları dâire-i saâdetine alır ve daire-i saâdete ancak bunlar alınmışlardır.

Bunlar birer hakikat ölçüsüdür. Hareketler burdan anlaşılır.

Bu nefsin seyri: ALLAH. Alemi (Avalim); Hakikat, Hali(Ahval); Bakâ-i Bil Bakâ, Yeri (Muhal); Be Hâfi, Yolu  (Varidat); Kurbiyyet, Görme (Şuhut) Ahadiyetü elcemu, Esmai; Kahhar, Nurları Biî renk’tir.

Categories: Uşşaki Tarikatinin Virdi